Qo­ca­la­rın gi­le­yi

0
468

– Ha­ra­dan gə­lir­sən?

– Do­mi­no­dan.

– Uduz­dun?

– Yox, Kə­rim uduz­du. De­yi­rəm 2-3 ma­nat pul ver, ax­şam­lar gə­lib sə­nə dərs de­yim, do­mi­no oy­na­ma­ğı öy­rə­dim. Am­ma o da ra­zı­laş­mır ki, ra­zı­laş­mır, elə hər gün udu­zur mə­nə.

Təx­mi­nən 15 də­qi­qə on­la­rı kə­nar­dan din­lə­dik, am­ma de­yək ki, heç da­rıx­ma­dıq. Hə­min ağ­saq­qal­lar, de­mək olar ki, az müd­dət­də hər şey­dən – iş­dən, iş­siz­lik­dən, do­mi­no, nərd oyun­la­rı­nı ne­cə hə­vəs­lə oy­na­maq­la­rın­dan, rə­qib­lə­ri­ni ne­cə ud­duq­la­rın­dan, sa­kin­lə­rin et­di­yi yax­şı və pis hə­rə­kət­lər­dən, uşaq­la­rın də­cəl­li­yin­dən, ca­van­la­rın şıl­taq­lı­ğın­dan, sağ­lam­lıq­dan, ye­mək­lə­rin da­dın­dan, fay­da­sın­dan, pal­tar­la­rın key­fiy­yə­tin­dən, keç­miş gün­lə­rin­dən, ca­van­lıq­la­rın­dan da­nış­dı­lar. Ağac­la­rın al­tın­da din­cə­lən tə­qa­üd­çü­lər dün­ya­da və öl­kə­də baş ve­rən si­ya­si, ic­ti­mai, iq­ti­sa­di, kri­mi­nal ha­di­sə­lər ba­rə­də, id­man və mə­də­niy­yət xə­bər­lə­ri haq­qın­da fi­kir­lə­ri­ni bil­di­rib öz ara­la­rın­da mü­za­ki­rə­lər et­di­lər. Hət­ta öl­kə pre­zi­den­ti­nin əha­li­yə gös­tər­di­yi qay­ğı­dan, şə­hər ic­ra ha­ki­miy­yə­ti baş­çı­sı­nın və nü­ma­yən­də­lə­ri­nin şə­hə­rə olan diq­qə­tin­dən, Min­gə­çe­vir­də apa­rı­lan abad­lıq və qu­ru­cul­luq iş­lə­rin­dən, MİS iş­çi­lə­ri­nin əra­zi­lər­də­ki gün­də­lik nə­za­rə­tin­dən da­nış­ma­ğı da unut­ma­dı­lar. Ya­xın­lıq­da­kı otu­ra­caq­da əy­lə­şən baş­qa bir qo­ca da söh­bə­tin ma­raq­lı keç­di­yi­ni gö­rüb on­la­ra qo­şul­du:

– Eşit­di­niz də, gə­lən il­dən pen­si­ya­la­rı­mız ar­ta­caq.

– Doğ­ru­dan? Sə­ni şad xə­bər ola­san.

– Hə, de­yir­lər, in­fil­ya­si­ya ge­dir. Tə­zə il­dən tə­qa­ü­dü­müz qal­xar yə­qin. Pre­zi­den­ti­mi­zin ca­nı sağ ol­sun, biz­lə­ri unut­mur.

– Elə­dir, elə­dir. Am­ma o ya­lan­çı əlil­lik qru­pu ilə pen­si­ya alan­lar­la 50 il şə­hər­də pal­çıq tap­da­la­yıb, da­şı daş üs­tə qo­yan­lar ara­sın­da fər­qi çox qoy­sa­lar yax­şı­dır – de­yə qo­ca­la­rın bi­ri əla­və et­di və yə­qin ki, otur­maq­dan yo­rul­du­ğun­dan əsa­sı­nı da gö­tü­rüb park­da gə­ziş­mə­yə baş­la­dı. La­kin gə­zə-gə­zə də yol­daş­la­rı ilə et­di­yi söh­bət­dən kə­nar­laş­ma­dı.

Biz də bu ix­ti­yar in­san­lar­dan bir ne­çə­si ilə həm­söh­bət ol­duq. 75 yaş­lı Bəh­ram ki­şi: “Nə yax­şı ki, bu park­la­rı, is­ti­ra­hət ocaq­la­rı­nı sa­lıb­lar”, – de­di və əla­və et­di: “Gü­nü­mü­zün çox his­sə­si bu­ra­da ke­çir. San­ki bu­ra bi­zim iş ye­ri­miz­dir. Hər gün müx­tə­lif in­san­lar­la həm­söh­bət olu­ruq. Am­ma bi­zi də na­ra­hat edən prob­lem var. Ba­xın, ne­cə gö­zəl ya­şıl­lıq­dır. Bu ağac­la­rın köl­gə­si ol­ma­sa har­da din­cə­lə bi­lə­rik? Tə­əs­süf­lər ol­sun ki, bu ağac­lar vaxt­lı-vax­tın­da su­va­rıl­mır. Bax­ma­ya­raq ki, hər tə­rə­fi­miz su için­də­dir. Bir də ki su­yun çox ol­ma­sı ar­xın də­rin ol­ma­sı de­mək de­yil. Ney­lə­yək, biz qo­ca­la­rı da hər bir prob­lem ma­raq­lan­dı­rır”.

 

Es­mi­ra Hi­da­yə­to­va, İla­hə İs­ma­yı­lo­va (”Min­gə­çe­vir” qə­ze­ti)